ਦਿੱਲੀ ਦੌਰੇ ‘ਤੇ CM ਭਗਵੰਤ ਮਾਨ

ਚਿੱਟਾ ਹੋ ਗਿਆ ਲਹੂ! ਪਿਓ ਦੇ ਸਸਕਾਰ ਲਈ ਧੀਆਂ ਕੋਲ ਵੀ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ, ਆਪਣਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦਾਨ ਕਰ ਗਿਆ ਬਜ਼ੁਰਗ! ————————————– ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ‘ਤੇ ਇਨ੍ਹੀਂ ਦਿਨੀਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਘਟਨਾ ਦੀ ਚਰਚਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵੁਕ ਵੀ ਕੀਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੋਚਣ ਲਈ ਵੀ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਵਾਇਰਲ ਦਾਅਵੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹਰਿਆਣਾ ਦੇ ਇੱਕ ਬਿਰਧ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਇੱਕ ਬਜ਼ੁਰਗ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੱਸਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਧੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਉਸ ਨੇ ਚੰਗੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਸਨ। ਇੱਕ ਧੀ ਮੁੰਬਈ, ਦੂਜੀ ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਦੇ ਆਜ਼ਮਗੜ੍ਹ ਅਤੇ ਤੀਜੀ ਨੇਪਾਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਇਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਮੁੰਬਈ ਵਿੱਚ ਕੱਪੜੇ ਦਾ ਵਧੀਆ ਕਾਰੋਬਾਰ ਸੀ, ਪਰ ਕਾਰੋਬਾਰ ਵਿੱਚ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਗਈ ਅਤੇ ਆਖ਼ਿਰ ਉਹ ਬਿਰਧ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਾਇਰਲ ਦਾਅਵੇ ਮੁਤਾਬਕ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਈ ਤਾਂ ਆਸ਼ਰਮ ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਸੂਚਿਤ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਖੁਦ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਲਈ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਕੱਢਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਹੀ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਵੀਡੀਓ ਕਾਲ ਰਾਹੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿਖਾਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਵੀ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਧੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੁੱਛ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਸਸਕਾਰ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਲੱਗੇਗਾ। ਜੇ ਇਹ ਦਾਅਵੇ ਸਹੀ ਹਨ ਤਾਂ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਮਾਜ ਲਈ ਇੱਕ ਗੰਭੀਰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਹੈ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਬਜ਼ੁਰਗ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਵੀ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇਹ ਗੱਲ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਮਿਸਾਲ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਇਹ ਸਵਾਲ ਵੀ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਅਸੀਂ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਉਹ ਨਿੱਘ ਗੁਆ ਰਹੇ ਹਾਂ ਜਿਸ ‘ਤੇ ਭਾਰਤੀ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਣ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, “ਪੁੱਤ ਕਪੁੱਤ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਮਾਪੇ ਕੁਮਾਪੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ।”ਪਰ ਹੁਣ ਤਾਂ ਧੀਆਂ ਵੀ ਕੂਧੀਆਂ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ ਨੇ।ਅੱਜ ਸਮਾਜ ਇੰਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਦਲ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਪਰਖ ਵੀ ਨਵੇਂ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਵਿਅਸਤ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਨੌਕਰੀਆਂ, ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਜਾਂ ਦੂਰ-ਦੁਰਾਡੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਕੀ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਆਖ਼ਰੀ ਵਿਦਾਈ ਲਈ ਵੀ ਸਮਾਂ ਨਾ ਕੱਢ ਸਕਣਾ ਸਾਡੀ ਤਰੱਕੀ ਦੀ ਕੀਮਤ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ? ਇਹ ਵੀ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਹਰ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਆਪਣੀ ਕਹਾਣੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਘਟਨਾ ਦੇ ਆਧਾਰ ‘ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਧੀਆਂ ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਬਾਰੇ ਨਤੀਜਾ ਕੱਢਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਅੱਜ ਵੀ ਬੇਸ਼ੁਮਾਰ ਧੀਆਂ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਕਈ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਫ਼ਰਜ਼ ਨਿਭਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਵਾਇਰਲ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਸਮਾਜ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਫਿਰ ਵੀ, ਜੇ ਇਸ ਵਾਇਰਲ ਦਾਅਵੇ ਵਿੱਚ ਸੱਚਾਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਇੱਕ ਆਤਮ-ਚਿੰਤਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਹੈ। ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਵਾਰਨ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਉਮੀਦ ਪੈਸਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਸਾਥ ਅਤੇ ਸਨੇਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਆਖ਼ਰੀ ਵੇਲੇ ਵੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹਿ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਸ਼ਾਇਦ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਵੀਡੀਓ ਕਾਲ ਰਾਹੀਂ ਚਿਹਰਾ ਤਾਂ ਦਿਖਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੋਢੇ ਦਾ ਸਹਾਰਾ, ਹੱਥ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੋਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੀ। ਇਹੀ ਉਹ ਸਵਾਲ ਹੈ ਜੋ ਇਹ ਵਾਇਰਲ ਘਟਨਾ ਅੱਜ ਪੂਰੇ ਸਮਾਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਛੱਡ ਰਹੀ ਹੈ। -ਕੁਲਵੰਤ ਸਿੰਘ ਗੱਗੜਪੁਰੀ

6 ਸਾਲ ਬਾਅਦ: ਕਿਵੇਂ ਜੰਮੂ-ਕਸ਼ਮੀਰ ਦੇ ਸੰਵਿਧਾਨਕ ਪੁਨਰਗਠਨ ਨੇ ਕਨੈਕਟੀਵਿਟੀ, ਵਿਕਾਸ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਮੌਕਿਆਂ ਦੀ ਨੀਂਹ ਰੱਖੀ

ਹਿਮਾਚਲ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਾਨਸੂਨ ਦਾ ਕਹਿਰ

ਪੰਜਾਬ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਦੇ ਮਾਨਸੂਨ ਸੈਸ਼ਨ ਦਾ ਅੱਜ ਚੌਥਾ ਦਿਨ

ਸਰਕਾਰੀ ਬੱਸ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਖ਼ਬਰ !

ਪੰਜਾਬ ਅਤੇ ਮੋਹਾਲੀ ‘ਚ ਬਦਲਿਆ ਮੌਸਮ ਦਾ ਮਿਜ਼ਾਜ