“ਜੁਝਾਰੂ” ਵੜਿੰਗ ਤੋਂ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਕਿਉਂ ਖੋਹੀ? CM ਦੀ ਕੁਰਸੀ ਦੀ ਖੇਡ, ਧੜੇਬੰਦੀ ਬਰਕਰਾਰ? 

ਪੰਜਾਬ ਕਾਂਗਰਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਬਦਲ ਗਿਆ, ਚਿਹਰਾ ਬਦਲ ਗਿਆ, ਪਰ ਕੀ ਪਾਰਟੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚੱਲ ਰਹੀ ਖਿੱਚੋਤਾਣ ਵੀ ਬਦਲੀ ਹੈ? ਸਚਿਨ ਪਾਇਲਟ ਦੇ ਪੰਜਾਬ ਦੌਰੇ ਨੇ ਇਹ ਸਵਾਲ ਮੁੜ ਚਰਚਾ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਪਾਇਲਟ ਨੇ ਸਾਬਕਾ ਸੂਬਾ ਪ੍ਰਧਾਨ ਅਮਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਰਾਜਾ ਵੜਿੰਗ ਦੇ ਘਰ ਜਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੁਝਾਰੂ ਕਾਂਗਰਸੀ ਦੱਸਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੜਿੰਗ ਦੇ ਸਾਢੇ ਚਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਵੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਸਿਆਸਤ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਆਗੂ ਦੀ ਇੰਨੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਉੱਠਣਾ ਸੁਭਾਵਿਕ ਹੈ—ਜੇਕਰ ਵੜਿੰਗ ਇੰਨੇ ਹੀ ਜੁਝਾਰੂ ਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਕਿਉਂ ਖੋਹੀ ਗਈ?
ਇਹ ਸਵਾਲ ਸਿਰਫ਼ ਰਾਜਾ ਵੜਿੰਗ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪੂਰੀ ਪੰਜਾਬ ਕਾਂਗਰਸ ਦੀ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਿਆਸਤ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਵੜਿੰਗ ਦੀ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਚੰਗੀ ਸੀ ਤਾਂ ਪ੍ਰਧਾਨ ਬਦਲਣ ਦੀ ਲੋੜ ਕਿਉਂ ਪਈ? ਜੇਕਰ ਪਾਰਟੀ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਸੰਗਠਨ ਵਿੱਚ ਨਵੀਂ ਊਰਜਾ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਤਾਂ ਫਿਰ ਇਹ ਗੱਲ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ ’ਤੇ ਕਹਿਣ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹਰਜ ਸੀ? ਆਖ਼ਰ ਹਾਈ ਕਮਾਂਡ ਨੇ ਪ੍ਰਗਟ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਪ੍ਰਧਾਨ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ? ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਤਾਰੀਫ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਿਆਸੀ ਚਰਚਾ ਖ਼ਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ।
ਪਾਇਲਟ ਦਾ ਵੜਿੰਗ ਦੇ ਘਰ ਜਾਣਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਨਾ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਾਂਗਰਸ ਹਾਈ ਕਮਾਂਡ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਕੀ ਸਿਰਫ਼ ਤਾਰੀਫ਼ ਨਾਲ ਵੜਿੰਗ ਦੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ? ਪਾਇਲਟ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਕਿ ਵੜਿੰਗ ਪਾਰਟੀ ਵਿੱਚ ਅਹਿਮ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਰਹਿਣਗੇ। ਹੁਣ ਸਵਾਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਅਹਿਮ ਭੂਮਿਕਾ ਕਿਹੜੀ ਹੋਵੇਗੀ? ਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰਟੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਫ਼ੈਸਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਚੋਣ ਪ੍ਰਚਾਰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹਲਕੇ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇਗਾ?
ਰਾਜਾ ਵੜਿੰਗ ਪੰਜਾਬ ਕਾਂਗਰਸ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਰਹਿ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹੁਣ ਲੁਧਿਆਣਾ ਤੋਂ ਲੋਕ ਸਭਾ ਮੈਂਬਰ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਿਆਸੀ ਤਜਰਬਾ ਅਤੇ ਪਾਰਟੀ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਨਾ ਹਾਈ ਕਮਾਂਡ ਲਈ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਜੇਕਰ ਵੜਿੰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਤੋਂ ਹਟਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸਪੱਸ਼ਟ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ ਤਾਂ ਇਹ ਸਵਾਲ ਹੋਰ ਗੰਭੀਰ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਪਾਰਟੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਾਬਲੀਅਤ ਦੀ ਕਦਰ ਕਿੰਨੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸਿਆਸਤ ਵਿੱਚ ਤਾਰੀਫ਼ ਕਰਨੀ ਇੱਕ ਗੱਲ ਹੈ ਅਤੇ ਅਸਲ ਤਾਕਤ ਦੇਣੀ ਦੂਜੀ। ਵੜਿੰਗ ਨੂੰ ਜੁਝਾਰੂ ਕਹਿਣਾ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਉਹ ਜੁਝਾਰੂ ਹਨ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹੜੇ ਮੋਰਚੇ ’ਤੇ ਲਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ? ਕੀ ਉਹ ਪਾਰਟੀ ਦੇ ਸੰਗਠਨ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਹਿਮ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਣਗੇ? ਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮਹੱਤਵ ਮਿਲੇਗਾ? ਜਾਂ ਫਿਰ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਤੋਂ ਲਾਂਭੇ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਭਰੋਸਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਪਾਰਟੀ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਬਰਕਰਾਰ ਹੈ?
ਇਸ ਸਾਰੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਸਿੰਘ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਵੀ ਬਹੁਤ ਅਹਿਮ ਹੈ। ਵੜਿੰਗ ਦੀ ਥਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਪ੍ਰਧਾਨ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਚੁਣੌਤੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਾਰਟੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਧੜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲਣ ਅਤੇ ਵਰਕਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਵਾਂ ਜੋਸ਼ ਪੈਦਾ ਕਰਨ। ਪ੍ਰਧਾਨ ਬਣਨਾ ਇੱਕ ਗੱਲ ਹੈ, ਪਰ ਪਾਰਟੀ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਗੂਆਂ ਵਿੱਚ ਤਾਲਮੇਲ ਬਣਾਉਣਾ ਇਸ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਹਰ ਆਗੂ ਆਪਣੀ ਵੱਖਰੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ ਤਾਂ ਨਵਾਂ ਪ੍ਰਧਾਨ ਵੀ ਸੰਗਠਨ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰ ਸਕੇਗਾ?
ਪੰਜਾਬ ਕਾਂਗਰਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤਾਪ ਸਿੰਘ ਬਾਜਵਾ, ਸੁਖਜਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਰੰਧਾਵਾ,ਚਰਨਜੀਤ ਸਿੰਘ ਚੰਨੀ, ਰਾਜਾ ਵੜਿੰਗ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਸੀਨੀਅਰ ਆਗੂ ਹਨ। ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸਿਆਸੀ ਪਛਾਣ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪੋ-ਆਪਣੇ ਸਮਰਥਕ ਵੀ ਹਨ। ਪਰ ਸਵਾਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਇਹ ਸਾਰੇ ਆਗੂ ਇੱਕੋ ਟੀਮ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ? ਜੇਕਰ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਪਾਰਟੀ ਦੀਆਂ ਸਿਆਸੀ ਸਰਗਰਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੱਖਰੇਪਣ ਦੀ ਚਰਚਾ ਕਿਉਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਜੇਕਰ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਕਾਂਗਰਸ ਹਾਈ ਕਮਾਂਡ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮੰਚ ’ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਲਿਆਵੇਗੀ?
ਪਰਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਝੋਟੇ ਦੇ ਕਤਲ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਧਰਨੇ ਦੌਰਾਨ ਕਾਂਗਰਸੀ ਆਗੂਆਂ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮਿਆਂ ’ਤੇ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨੂੰ ਵੀ ਇਸੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਨਸ਼ਿਆਂ ਅਤੇ ਗੈਂਗਸਟਰਵਾਦ ਵਰਗੇ ਗੰਭੀਰ ਮੁੱਦਿਆਂ ’ਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਧਿਰ ਦੇ ਆਗੂਆਂ ਦਾ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣਾ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰੋਸਾ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਹਰ ਆਗੂ ਆਪਣੀ ਵੱਖਰੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਦਰਜ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਦਿਖਾਈ ਦੇਵੇ ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਵਾਲ ਉੱਠਣਾ ਸੁਭਾਵਿਕ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਪਾਰਟੀ ਕੋਲ ਕੋਈ ਸਾਂਝੀ ਰਣਨੀਤੀ ਵੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ?
ਜਦੋਂ ਪਾਰਟੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਤਭੇਦਾਂ ਦੀ ਚਰਚਾ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਸਿਆਸੀ ਸਵਾਲ ਜ਼ਰੂਰ ਖੜ੍ਹੇ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਾਂਗਰਸ ਨੂੰ ਇਹ ਦਿਖਾਉਣਾ ਪਵੇਗਾ ਕਿ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਬਿਆਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਜ਼ਮੀਨੀ ਪੱਧਰ ’ਤੇ ਵੀ ਸਾਂਝੇ ਮੁੱਦਿਆਂ ਲਈ ਇਕੱਠੀ ਹੈ।
ਹੁਣ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਚਰਚਾ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਦੀ ਕੁਰਸੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਹੈ। 2027 ਦੀਆਂ ਪੰਜਾਬ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਚੋਣਾਂ ਲਈ ਸਿਆਸੀ ਮਾਹੌਲ ਬਣਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਅਜਿਹੇ ਸਮੇਂ ਹਰ ਵੱਡੇ ਆਗੂ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਬਾਰੇ ਚਰਚਾ ਹੋਣੀ ਸੁਭਾਵਿਕ ਹੈ। ਚੰਨੀ, ਬਾਜਵਾ,ਰੰਧਾਵਾ, ਵੜਿੰਗ ਅਤੇ ਹੋਰ ਆਗੂਆਂ ਦੀ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਸਿਆਸੀ ਇੱਛਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਕਾਂਗਰਸ ਹਾਈ ਕਮਾਂਡ ਨੇ ਹਾਲੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਐਲਾਨਿਆ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਦੀ ਤਬਦੀਲੀ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ’ਤੇ ਕਿਸੇ ਖ਼ਾਸ ਆਗੂ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਸਵਾਲ ਜ਼ਰੂਰ ਬਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨਵੀਂ ਲੀਡਰਸ਼ਿਪ ਨਾਲ ਪਾਰਟੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤਾਕਤ ਦਾ ਸੰਤੁਲਨ ਕਿਵੇਂ ਬਦਲੇਗਾ।
ਸਿਆਸੀ ਹਲਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਚਰਚਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਕਿ ਹਾਈ ਕਮਾਂਡ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਆਗੂਆਂ ਨੂੰ ਨਾਲ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਬਾਰੇ ਫ਼ੈਸਲਾ ਸਹੀ ਸਮੇਂ ’ਤੇ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ। ਪਰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਲ ਰੱਖਣ ਅਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਖ਼ੁਸ਼ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਫ਼ਰਕ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਹਰ ਆਗੂ ਨੂੰ ਇਹ ਉਮੀਦ ਰਹੇ ਕਿ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਦੀ ਕੁਰਸੀ ’ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਾਇਮ ਰਹੇ ਤਾਂ ਪਾਰਟੀ ਦੇ ਸੰਗਠਨ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਨ ਦਾ ਕੰਮ ਕੌਣ ਕਰੇਗਾ? ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਹਾਈ ਕਮਾਂਡ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਆਗੂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਕੀ ਬਾਕੀ ਆਗੂ ਉਸ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਗੇ?
ਇਹੀ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਕਾਂਗਰਸ ਦੀ ਅਸਲ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਹੋਣੀ ਹੈ। ਪਾਰਟੀ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਚਰਚਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਉਲਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਜਾਣਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਹੈ ਕਿ ਕਾਂਗਰਸ ਕੋਲ ਨਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਖ਼ਾਤਮੇ, ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰੀ, ਕਿਸਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ, ਉਦਯੋਗਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਆਰਥਿਕਤਾ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀ ਯੋਜਨਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਪਾਰਟੀ ਦੀ ਸਾਰੀ ਊਰਜਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅਹੁਦਿਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮੁੱਦੇ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਣਗੇ।
ਸਚਿਨ ਪਾਇਲਟ ਦਾ ਪੰਜ ਦਿਨਾਂ ਪੰਜਾਬ ਦੌਰਾ ਵੀ ਇਸ ਕਰਕੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਉਹ ਗੈਂਗਸਟਰ ਹਿੰਸਾ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣਗੇ ਅਤੇ ਕਾਨੂੰਨ ਵਿਵਸਥਾ ਦੇ ਮੁੱਦੇ ’ਤੇ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਘੇਰਨਗੇ। ਇਹ ਕਾਂਗਰਸ ਲਈ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ-ਦਰਦ ਨਾਲ ਜੁੜਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਹੈ। ਪਰ ਪਾਇਲਟ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸਿਰਫ਼ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਆਲੋਚਨਾ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੀ ਪਾਰਟੀ ਨੂੰ ਵੀ ਇਕਜੁੱਟ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਾਂਗਰਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਆਗੂਆਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਤਾਲਮੇਲ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ ਤਾਂ ਸਰਕਾਰ ਵਿਰੁੱਧ ਮੁਹਿੰਮ ਕਿੰਨੀ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਬਣੇਗੀ?
ਪਾਇਲਟ ਲਈ ਹੁਣ ਦੋਹਰੀ ਚੁਣੌਤੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੜਿੰਗ ਵਰਗੇ ਸੀਨੀਅਰ ਆਗੂਆਂ ਦੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਦੂਰ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਪ੍ਰਗਟ ਸਿੰਘ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਪਾਰਟੀ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਗੂਆਂ ਨੂੰ ਸਪੱਸ਼ਟ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਦੇ ਕੇ ਇੱਕ ਟੀਮ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਇਹ ਏਕਤਾ ਵੱਲ ਇੱਕ ਅਹਿਮ ਕਦਮ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਗੱਲ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਕਰਨ, ਮੁਲਾਕਾਤਾਂ ਕਰਨ ਅਤੇ ਤਸਵੀਰਾਂ ਖਿੱਚਵਾਉਣ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਰਹੀ ਤਾਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਵਾਲ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣਗੇ।
ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਬਹੁਤਾ ਲੈਣਾ-ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਕਾਂਗਰਸ ਦਾ ਕਿਹੜਾ ਆਗੂ ਕਿਸ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ ਜਾਂ ਕਿਸ ਨੇ ਕਿਸ ਦੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਇਹ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਾਂਗਰਸ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁੱਦਿਆਂ ’ਤੇ ਕਿੰਨੀ ਗੰਭੀਰ ਹੈ ਅਤੇ ਕੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਵਿਕਲਪ ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਪਾਰਟੀ ਦੇ ਆਗੂਆਂ ਦੀ ਆਪਸੀ ਸਹਿਮਤੀ, ਸੰਗਠਨ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਠੋਸ ਯੋਜਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਤਾਕਤ ਬਣ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਸਵਾਲ ਉਹੀ ਹੈ—ਜੇਕਰ ਰਾਜਾ ਵੜਿੰਗ ਜੁਝਾਰੂ ਸਨ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਕਿਉਂ ਖੋਹੀ ਗਈ? ਕੀ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸੰਗਠਨਾਤਮਕ ਤਬਦੀਲੀ ਸੀ ਜਾਂ ਪਾਰਟੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤਾਕਤ ਦਾ ਨਵਾਂ ਸੰਤੁਲਨ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼? ਕੀ ਸਚਿਨ ਪਾਇਲਟ ਦੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਨਾਲ ਵੜਿੰਗ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਮੁੜ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਵੇਗੀ? ਕੀ ਪ੍ਰਗਟ ਸਿੰਘ ਸਾਰੇ ਧੜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲ ਸਕਣਗੇ? ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਵਾਲ—ਕੀ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਦੀ ਕੁਰਸੀ ਦੀ ਚਰਚਾ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਉੱਠ ਕੇ ਕਾਂਗਰਸ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਮੁੱਦਿਆਂ ’ਤੇ ਇਕਜੁੱਟ ਹੋ ਸਕੇਗੀ?
ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਰਟੀ ਦੇ ਫ਼ੈਸਲਿਆਂ ਅਤੇ ਆਗੂਆਂ ਦੇ ਵਿਹਾਰ ਤੋਂ ਮਿਲਣਗੇ। ਫਿਲਹਾਲ ਪਾਇਲਟ ਦੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਹੈ ਅਤੇ ਵੜਿੰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਤੋਂ ਛੁੱਟੀ ਆਪਣੀ ਥਾਂ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਕਾਂਗਰਸ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਤਭੇਦਾਂ ਨੂੰ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ ’ਤੇ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਧੜੇਬੰਦੀ ਬਾਰੇ ਸਵਾਲ ਉੱਠਦੇ ਰਹਿਣਗੇ। ਕਿਉਂਕਿ ਸਿਆਸਤ ਵਿੱਚ ਤਾਰੀਫ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸੁਰਖੀਆਂ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਪਾਰਟੀ ਦੀ ਅਸਲ ਤਾਕਤ ਦਾ ਪਤਾ ਉਦੋਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਆਗੂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮੁੱਦਿਆਂ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਕੁਲਵੰਤ ਸਿੰਘ ਗੱਗੜਪੁਰੀ